ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΜΕ Η ΧΩΡΙΣ ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ (ΔΕΠ-Υ ή ΔΕΠ)

Είναι φυσικό τα παιδιά να ξεχνούν περιστασιακά κάποια εργασία τους, να ονειροπολούν μέσα στην τάξη, να ενεργούν χωρίς να σκέφτονται ή να έχουν νευρικότητα στο τραπέζι την ώρα του φαγητού. Αλλά η μη προσοχή, η παρορμητικότητα και η υπερκινητικότητα είναι επίσης σημάδια της Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής με ή χωρίς Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ ή ΔΕΠ). Η ΔΕΠ-Υ μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα στο σπίτι και το σχολείο και να επηρεάσει την ικανότητα του παιδιού στη μάθηση και τη συναναστροφή με άλλους.

Τα περισσότερα παιδιά δεν ελέγχονται για ΔΕΠ-Υ μέχρι τη σχολική ηλικία, ωστόσο μπορούν να διαγνωσθούν παιδιά ηλικίας 4-5 ετών, σύμφωνα με τις οδηγίες της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής (AAP).

Σε αυτή την ηλικία, πολλά παιδιά είναι ενεργά και παρορμητικά. Ποιά είναι λοιπόν η διαφορά για τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ; Και αν το παιδί σας έχει ΔΕΠ-Υ, πώς αντιμετωπίζεται; Το πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση του προβλήματος και για να παρέχετε στο παιδί σας τη βοήθεια που χρειάζεται, είναι να μάθετε να αναγνωρίζετε τα σημάδια και τα συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ.

 

Όλοι γνωρίζουμε παιδιά που δεν μπορούν να καθίσουν για πολλή ώρα ακίνητα, που φαίνεται ποτέ να μην ακούνε, που δεν ακολουθούν τις οδηγίες ή που κάνουν ακατάλληλα σχόλια σε ακατάλληλες στιγμές. Μερικές φορές τα παιδιά αυτά επικρίνονται ως τεμπέλικα και απείθαρχα ή χαρακτηρίζονται ως ταραξίες. Ωστόσο, μπορεί να έχουν Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Η ΔΕΠ-Υ καθιστά δύσκολο σε αυτά τα παιδιά να αναστέλλουν τις αυθόρμητες αντιδράσεις, οι οποίες μπορεί να εμπλέκουν τα πάντα, από την πρόθεση του λόγου μέχρι την προσοχή.

Επειδή τα συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ επηρεάζουν την ικανότητα του παιδιού στη μάθηση και τη συναναστροφή με τους άλλους, κάποιοι πιστεύουν ότι η συμπεριφορά του παιδιού με ΔΕΠ-Υ προκαλείται από έλλειψη πειθαρχίας, χαοτική οικογενειακή ζωή ή ακόμα και από την πολλή τηλεόραση.

Στην πραγματικότητα, η ΔΕΠ-Υ είναι σε μεγάλο βαθμό μια γενετική διαταραχή. Εντούτοις, ορισμένοι περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορούν επίσης να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο.

Η ΔΕΠ-Υ μεταφέρεται από τους γονείς και όχι από το γονικό στυλ. Οπότε, τα γονίδια είναι αυτά που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση της διαταραχής και όχι οι γονικές μορφές διαπαιδαγώγησης. Υπάρχει μια πολύ ισχυρή κληρονομικότητα στη ΔΕΠ-Υ, σε βαθμό που μπορεί να θεωρηθεί μια από τις πιο κληρονομικές ψυχολογικές διαταραχές. Στην πραγματικότητα, ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ είναι τέσσερις φορές πιθανότερο να είχε έναν συγγενή που επίσης παρουσίαζε ΔΕΠ-Υ. Πολλές φορές ενοχοποιούνται οι γονείς όσον αφορά την οριοθέτηση των παιδιών τους, ωστόσο στην περίπτωση παιδιών με ΔΕΠ-Υ αυτού του είδους οι συμπεριφορές δεν είναι αποκλειστικά θέμα ορίων. Αντιθέτως, βάζοντας αυστηρότερα όρια, χωρίς την κατάλληλη καθοδήγηση από ειδικούς, συνήθως παρατηρείται επιδείνωση της κατάστασης.

Παρατηρώντας τη ΔΕΠ-Υ σε διαφορετικές ηλικίες διαπιστώνουμε ότι είναι δυσκολότερη η διάγνωση σε παιδιά ηλικίας μικρότερης των τεσσάρων ετών, επειδή θεωρούμε φυσιολογικό να είναι υπερκινητικά ή να διασπάται εύκολα η προσοχή τους και να εμφανίζουν παρορμητικές συμπεριφορές, όπως να σκαρφαλώνουν σε επικίνδυνα σημεία ή να κάνουν απρεπή σχόλια.

Τα σημάδια και τα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως πριν την ηλικία των 7 ετών. Ωστόσο, μπορεί να είναι δύσκολο να γίνει διάκριση ανάμεσα στη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας και στην αναμενόμενη παιδική συμπεριφορά.

Σε σύγκριση με άλλα παιδιά της ηλικίας τους, τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ αντιμετωπίζουν συχνά μεγαλύτερη δυσκολία να κάθονται, ακόμα και για λίγα λεπτά. Δεν είναι σε θέση να περιμένουν τη σειρά τους (για παράδειγμα, διακόπτουν συζητήσεις ή δεν περιμένουν στη σειρά μιας γραμμής) και μπορεί να μιλούν ακατάπαυστα.

Κατά την ηλικία των τεσσάρων ή πέντε ετών, τα περισσότερα παιδιά έχουν μάθει πώς να δίνουν προσοχή στους άλλους, να κάθονται ήσυχα, όταν τους δίνεται εντολή και να μη λένε ό, τι σκέφτονται, αντίθετα με ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ, που είναι συνεχώς εν κινήσει. Τα μικρά παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι απίστευτα δραστήρια όλες τις ώρες και αυτό είναι που τα κάνει να ξεχωρίζουν, ο βαθμός δηλαδή και η συχνότητα της υπερκινητικότητας και της παρορμητικότητας. Αυτά τα παιδιά εμπλέκονται στις δραστηριότητες και αλληλεπιδρούν με τους ανθρώπους με πολύ μεγάλη ένταση.

Έτσι, από τη στιγμή που τα παιδιά φτάνουν στη σχολική ηλικία, τα άτομα με ΔΕΠ-Υ συνεχίζουν να παρουσιάζουν συμπεριφορές που αρμόζουν σε μικρότερη ηλικία.

Εάν εντοπίσετε μόνο μερικά σημάδια ή τα συμπτώματα εμφανίζονται μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις, πιθανότατα δεν πρόκειται για ΔΕΠ-Υ. Από την άλλη πλευρά, αν το παιδί σας παρουσιάσει μια σειρά συμπτωμάτων της ΔΕΠ-Υ που ενυπάρχουν σε όλες τις καταστάσεις (στο σπίτι, στο σχολείο και στο παιχνίδι), είναι καλό να το ερευνήσετε πιο προσεκτικά.

Αν ανησυχείτε πως το παιδί σας μπορεί να έχει ΔΕΠ-Υ, υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να λάβετε τις απαντήσεις που χρειάζεστε για να βοηθήσετε καλύτερα το παιδί σας.

• Μάθετε για τα συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ: Μάθετε σχετικά με τα κοινά συμπτώματα της διαταραχής και εξερευνήστε διεξοδικά τις συμπεριφορές του παιδιού σας .
• Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στη συμπεριφορά του παιδιού σας: Παρακολουθήστε το παιδί σας σε μια χρονική περίοδο και σημειώστε τα πράγματα που σας αφορούν. Λάβετε υπόψη ότι η ΔΕΠ-Υ είναι συχνά κάτι περισσότερο από υπερκινητικότητα και παρορμητική συμπεριφορά. Μπορεί να επηρεάσει τα συναισθήματα και τον ύπνο. Η ΔΕΠ-Υ μπορεί επίσης να μοιάζει με ονειροπόληση.
• Μάθετε τι συμβαίνει στο σχολείο: Συζητήστε με τον δάσκαλο του παιδιού σας για αυτά που παρατηρεί στην τάξη και στα διαλείμματα. Ρωτήστε για ιδιαίτερους τρόπους μεταχείρισης, που ίσως ήδη χρησιμοποιεί για να βοηθήσει το παιδί σας.
• Συζητήστε με τον παιδίατρό σας: Εκφράσετε του τις ανησυχίες σας. Μπορεί να χρειαστεί να ζητήσετε να μιλήσετε ιδιωτικά, ώστε να μπορείτε να μοιραστείτε τις σκέψεις και τις ανησυχίες σας, χωρίς το παιδί να είναι παρόν.
• Συμβουλευτείτε έναν ειδικό: Ρωτήστε τον παιδίατρο σας για πιθανή παραπομπή σε έναν ειδικό που μπορεί να διαγνώσει ή να αποκλείσει τη ΔΕΠ-Υ.
• Συνεργαστείτε με το σχολείο του παιδιού σας: Αποφασίστε εάν νιώθετε άνετα να μοιραστείτε με το σχολείο ότι διερευνάτε το ενδεχόμενο το παιδί σας έχει ΔΕΠ-Υ. Μπορεί να είναι χρήσιμες οι πληροφορίες από αυτή τη συνεργασία, ώστε να βρείτε τρόπους για να διαχειριστείτε μαζί τα προβλήματα που προκύπτουν στο σχολείο.
• Αναζητήστε μια αξιολόγηση από κάποιο ΚΕΔΔΥ (Κέντρα Διαφοροδιάγνωσης Διάγνωσης και Υποστήριξης) για υποστήριξη στο σχολείο. Τα παιδιά που έχουν ΔΕΠ-Υ έχουν συχνά και άλλα μαθησιακά προβλήματα. Η αξιολόγηση μπορεί να παρέχει πληροφορίες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν το παιδί σας να λάβει την υποστήριξη που χρειάζεται στο σχολείο.
• Αναζητήστε θεραπευτές και θεραπείες: Συζητήστε με τον γιατρό του παιδιού σας σχετικά με τις επιλογές θεραπείας, συμπεριλαμβανομένης της γνωσιακής συμπεριφοριστικής θεραπείας και των φαρμάκων για τη ΔΕΠ-Υ.
• Εξερευνήστε περισσότερους τρόπους για να βοηθήσετε το παιδί σας: Αναζητήστε απαντήσεις σε συνήθεις ερωτήσεις που έχουν οι γονείς σχετικά με τη ΔΕΠ-Υ. Μάθετε σχετικά με τους τρόπους με τους οποίους μπορείτε να υποστηρίξετε το παιδί σας στο σπίτι. Σκεφτείτε επίσης την επικοινωνία με γονείς, όπως εσείς. Μπορεί να είναι σε θέση να μοιραστούν συμβουλές που μπορούν να σας βοηθήσουν.

Αφού καταλάβετε τα προβλήματα, τα οποία το παιδί σας αντιμετωπίζει, μπορείτε να ζητήσετε βοήθεια και να συνεργαστείτε με κάποιον ειδικό για να βρείτε δημιουργικές λύσεις και να αξιοποιήσετε τα δυνατά του σημεία.

Πώς διαγιγνώσκεται η ΔΕΠ-Υ;

Η ΔΕΠ-Υ διαγιγνώσκεται με βάση τα συμπτώματα της απροσεξίας, της υπερκινητικότητας και της παρορμητικότητας. Αλλά η έλλειψη προσοχής συχνά δεν είναι τόσο εμφανής στα παιδιά προσχολικής ηλικίας. Μερικές φορές, οι γονείς, οι φροντιστές ή οι δάσκαλοι μπορεί να υποψιάζονται ότι ένα παιδί έχει ΔΕΠ-Υ αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό. Η πλήρης αξιολόγηση από έναν ειδικό γιατρό είναι απαραίτητη για τη διάγνωση

 

Για τη διάγνωση ενός παιδιού προσχολικής ηλικίας, ένας γιατρός θα βασιστεί σε λεπτομερείς περιγραφές της συμπεριφοράς του παιδιού από τους γονείς, τους φροντιστές, τους δασκάλους προσχολικής αγωγής και άλλους ενήλικες που βλέπουν τακτικά το παιδί, συνδυαστικά με τη δική του παρατήρηση. Είναι σημαντικό να μιλήσετε για όλα τα συμπτώματα με το γιατρό σας.

Είναι πραγματικά ΔΕΠ-Υ;

Χρειάζεται προσοχή επειδή, λόγω του ότι το παιδί μπορεί να παρουσιάζει κάποια υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα, δε σημαίνει απαραίτητα ότι έχει ΔΕΠ-Υ. Για παράδειγμα, ένα παιδί που είναι αναστατωμένο επειδή μπορεί να έχει πρόβλημα με την όραση, την ακοή ή την ομιλία μπορεί να συμπεριφερθεί με τον ίδιο τρόπο, όπως ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ, εξαιτίας της δυσφορίας που προκαλείται. Το παιδί μπορεί να χρειαστεί να περάσει από αρκετές δοκιμασίες για να αποκλειστούν άλλες πιθανότητες.

 

Ορισμένες ιατρικές παθήσεις, ψυχολογικές διαταραχές και αγχωτικά συμβάντα ζωής μπορούν να προκαλέσουν συμπτώματα που μοιάζουν με εκείνα της ΔΕΠ-Υ.

Πριν από τη διάγνωση, θα πρέπει να αποκλειστούν κάποιες άλλες πιθανότητες, όπως:

• Μαθησιακές δυσκολίες ή προβλήματα με την ανάγνωση, τη γραφή, την ομιλία ή τις κινητικές δεξιότητες.
• Σημαντικά γεγονότα ζωής ή τραυματικές εμπειρίες (π.χ. πρόσφατη μετακόμιση, θάνατος αγαπημένου προσώπου, εκφοβισμός, διαζύγιο).
• Διαταραχές συμπεριφοράς.
• Ψυχολογικές διαταραχές όπως άγχος, κατάθλιψη και διπολική διαταραχή.
• Ιατρικές καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένων προβλημάτων θυρεοειδούς, νευρολογικών καταστάσεων, επιληψίας και διαταραχών ύπνου.

Τα κύρια χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ:

Όταν πολλοί άνθρωποι σκέφτονται τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής, δείχνουν ένα παιδί εκτός ελέγχου σε συνεχή κίνηση, να ενοχλεί όλους τους γύρω του. Αλλά αυτή δεν είναι η μόνη δυνατή εικόνα.
Μερικά παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι υπερκινητικά, ενώ άλλα κάθονται ήσυχα, με την προσοχή τους απλά να μην είναι εστιασμένη. Κάποια μπορεί να επικεντρώνονται σε μια μόνο εργασία αλλά να δυσκολεύονται να μεταφέρουν την προσοχή τους σε κάτι άλλο. Άλλα είναι μόνο ελαφρώς απρόσεκτα, αλλά υπερβολικά παρορμητικά.

 

Τα τρία βασικά χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ:

Τα τρία κύρια χαρακτηριστικά της ΔΕΠ-Υ είναι η έλλειψη προσοχής, η υπερκινητικότητα και η παρορμητικότητα. Τα σημάδια και τα συμπτώματα ενός παιδιού με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής εξαρτώνται από το ποιά χαρακτηριστικά είναι αυτά που υπερισχύουν.

Το παιδί με ΔΕΠ-Υ μπορεί να είναι:

• Απρόσεκτο, αλλά όχι υπερκινητικό ή παρορμητικό.
• Υπερκινητικό και παρορμητικό, αλλά ικανό να δώσει προσοχή.
• Απρόσεκτο, υπερκινητικό και παρορμητικό (η πιο κοινή μορφή της ΔΕΠ-Υ).
Τα παιδιά που έχουν μόνο συμπτώματα απροσεξίας συχνά περνούν απαρατήρητα, επειδή δεν είναι αποδιοργανωτικά. Ωστόσο, τα συμπτώματα της απροσεξίας έχουν εμφανείς συνέπειες (εντάσεις με τους γονείς και τους δασκάλους, όταν δεν ακολουθούν τις οδηγίες, χαμηλή επίδοση στο σχολείο ή συγκρούσεις με τα άλλα παιδιά όταν παίζουν και δεν ακολουθούν τους κανόνες).

 

Συμπτώματα ελλειμματικής προσοχής στη ΔΕΠ-Υ:

• Δεν ισχύει ότι τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ δεν μπορούν να εστιάσουν την προσοχή τους. Όταν κάνουν πράγματα που απολαμβάνουν ή ακούν σχετικά με θέματα, για τα οποία ενδιαφέρονται, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να επικεντρωθούν και να παραμείνουν συγκεντρωμένα στην εργασία. Αλλά όταν η εργασία είναι επαναλαμβανόμενη, βαρετή ή σύνθετη, σύντομα αποσυντονίζονται.
• Συχνά αναπηδούν από τη μία εργασία στην άλλη, χωρίς να ολοκληρώσουν κάποια από αυτές ή παραλείπουν τα απαραίτητα βήματα στις διαδικασίες. Η οργάνωση του σχολικού τους προγράμματος και του χρόνου τους είναι δυσκολότερη, από ό, τι για τα περισσότερα παιδιά.
• Αντιμετωπίζουν πρόβλημα να επικεντρωθούν σε μια εργασία, όταν υπάρχουν άλλα πράγματα που συμβαίνουν παράλληλα γύρω τους. Συνήθως χρειάζονται ένα ήρεμο και ήσυχο περιβάλλον για να παραμείνουν συγκεντρωμένα.

Συμπτώματα απροσεξίας στη ΔΕΠ-Υ:

• Φαίνονται να μην ακούν όταν τους μιλάνε.
• Έχουν δυσκολία να θυμούνται πράγματα και να ακολουθούν οδηγίες. Δεν δίνουν προσοχή στις λεπτομέρειες ή κάνουν λάθη απροσεξίας.
• Έχουν πρόβλημα να παραμείνουν οργανωμένα, να προγραμματίσουν κάτι και να ολοκληρώσουν τις εργασίες.
• Συχνά χάνουν ή καταστρέφουν τις εργασίες, τα βιβλία, τα παιχνίδια τους ή άλλα αντικείμενα.
Συνήθως τα κορίτσια που εμφανίζουν τα συμπτώματα της απροσεξίας, επειδή στην πλειοψηφία απουσιάζει η υπερκινητικότητα, πιο σπάνια εντοπίζονται και παραπέμπονται για διάγνωση.

Συμπτώματα υπερκινητικότητας στη ΔΕΠ-Υ:

• Ενώ πολλά παιδιά είναι φυσιολογικά αρκετά δραστήρια, τα παιδιά με υπερκινητικότητα μοιάζουν να είναι σε μια αέναη κίνηση.
• Μπορεί να προσπαθήσουν να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα, αναπηδώντας από τη μια δραστηριότητα στην άλλη. Ακόμα και όταν αναγκάζονται να κάθονται, που μπορεί να είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτά, κάποιο σημείο του σώματος θα βρίσκεται σε κίνηση, (όπως για παράδειγμα, να κουνούν το πόδι τους ή να παίζουν με τα δάχτυλά τους ή με κάποιο αντικείμενο).
• Συνεχώς μοιάζουν ανήσυχα και νευρικά.
• Αντιμετωπίζουν δυσκολία να παίζουν ήσυχα ή να χαλαρώνουν.
• Μετακινούνται συνεχώς, τρέχουν ή σκαρφαλώνουν σε ακατάλληλα σημεία.
• Μιλούν υπερβολικά.
• Μπορεί να χάνουν γρήγορα την ψυχραιμία τους.

Συμπτώματα παρορμητικότητας στη ΔΕΠ-Υ:

• Η παρορμητικότητα των παιδιών με ΔΕΠ-Υ μπορεί να προκαλέσει προβλήματα με τον αυτοέλεγχο. Συχνά διακόπτουν συνομιλίες, εισβάλλουν στο χώρο των άλλων, κάνουν άσχετες με το θέμα ερωτήσεις στην τάξη, κάνουν απρεπείς παρατηρήσεις ή θέτουν υπερβολικά προσωπικά ερωτήματα.
• Οδηγίες όπως "Να είστε υπομονετικοί" ή "Απλά περιμένετε λίγο" είναι πολύ πιο δύσκολο για τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ να τις ακολουθήσουν.
• Η διάθεσή τους είναι ευμετάβλητη και μπορεί να αντιδρούν υπερβολικά συναισθηματικά. Ως αποτέλεσμα, οι άλλοι μπορεί να θεωρούν το παιδί ασεβές , παράξενο ή ανεύθυνο.
• Πράττουν χωρίς πρώτα να σκέφτονται.
• Μαντεύουν, αντί να πάρουν χρόνο να σκεφτούν, όταν διαβάζουν, για να λύσουν ένα πρόβλημα ή ξεστομίζουν αυθόρμητες απαντήσεις στην τάξη χωρίς να περιμένουν τη σειρά τους ή να ακούσουν ολόκληρη την ερώτηση.
• Διακόπτουν τις συνομιλίες ή τα παιχνίδια των άλλων.
• Κάνουν άκαιρα σχόλια.
• Αδυνατούν να ελέγχουν «δυνατά» συναισθήματα, με αποτέλεσμα να έχουν συχνά ξεσπάσματα θυμού και έντονο το αίσθημα της αδικίας.
.

Προγράμματα αποκατάστασης

Για την αντιμετώπιση της ΔΕΠ-Υ είναι απαραίτητη η εφαρμογή ενός συνδυαστικού προγράμματος παρέμβασης, το οποίο θα είναι εξατομικευμένο και σύμφωνο με τις ανάγκες του κάθε παιδιού. H ψυχοεκπαίδευση γονέων στη διαχείριση της συμπεριφοράς του παιδιού στο οικογενειακό περιβάλλον είναι απαραίτητο κομμάτι της θεραπευτικής παρέμβασης, καθώς η παρορμητική και διασπαστική συμπεριφορά των παιδιών αυτών οδηγεί σε έντονους διαπληκτισμούς με τους γονείς. Έχει παρατηρηθεί ότι συχνά οι γονείς παιδιών με ΔΕΠ-Υ εκφράζουν περισσότερα αρνητικά συναισθήματα, είναι λιγότερο υπομονετικοί και περισσότερο πιεστικοί, ιδίως σε θέματα οργάνωσης και οριοθέτησης.

 

Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ αντιμετωπίζουν αρκετές δυσκολίες που εκδηλώνονται στο οικογενειακό, κοινωνικό και σχολικό περιβάλλον, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε αυξημένο στρες, συναισθηματικές δυσκολίες και χαμηλή αυτοεκτίμηση, λόγω του επαναλαμβανόμενου αισθήματος ματαίωσης και αποτυχίας που βιώνουν. Επίσης, συχνά απορρίπτονται από τους άλλους ανθρώπους, λόγω της έντονης παρορμητικότητάς τους και ως αποτέλεσμα δυσκολεύονται στη διατήρηση υγιών φιλικών και κοινωνικών σχέσεων. Όσον αφορά τη διασπαστική συμπεριφορά, μπορεί να προκαλέσει επιθετικότητα και προβλήματα διαγωγής. Σε ακαδημαϊκό επίπεδο, τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ συχνά αντιμετωπίζουν Μαθησιακές Δυσκολίες, έχουν χαμηλές επιδόσεις σε σχέση με το επίπεδο των γνωστικών τους ικανοτήτων και βιώνουν έντονο άγχος.

Οι επαγγελματίες θεραπευτές βοηθούν τα παιδιά να αποκτήσουν ανεξαρτησία και να αναπτύξουν νέες δεξιότητες, που θα επιτρέψουν τη συμμετοχή σε καθημερινές δραστηριότητες, όπως το παιχνίδι και η μάθηση.

Επίσης, απαραίτητη είναι η επικοινωνία των θεραπευτών και των γονέων με τους δασκάλους του παιδιού για την αντιμετώπιση των δυσκολιών που εμφανίζονται στο σχολικό περιβάλλον, όσον αφορά στους τρόπους μάθησης αλλά και στη διαχείριση των σχέσεων με τα άλλα παιδιά εντός και εκτός της τάξης.

Ένα πρόγραμμα παρέμβασης θα πρέπει να περιλαμβάνει συνδυασμό θεραπευτικών προσεγγίσεων, όπως θεραπεία συμπεριφοράς, ειδική διαπαιδαγώγηση για την αντιμετώπιση των μαθησιακών δυσκολιών, ψυχοεκπαίδευση των γονέων και των παιδιών αναφορικά με τη φύση, τα συμπτώματα και τις επιδράσεις της διαταραχής, ατομική ψυχοθεραπεία, συμβουλευτική γονέων, ή/και φαρμακευτική αγωγή.

• Δημιουργικότητα: Τα παιδιά που έχουν ΔΕΠ-Υ μπορεί να έχουν μεγάλη φαντασία και δημιουργικότητα. Μπορεί να αποσπούνται εύκολα, αλλά μερικές φορές παρατηρούν ό,τι οι άλλοι δε βλέπουν.
• Ευελιξία: Επειδή τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ επεξεργάζονται πολλές επιλογές ταυτόχρονα, δεν επιλέγουν μια εναλλακτική λύση γρήγορα, επομένως είναι πιο ανοιχτά σε διαφορετικές ιδέες.
• Ενθουσιασμός και αυθορμητισμός: Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι σπάνια βαρετά! Ενδιαφέρονται για πολλά διαφορετικά πράγματα και έχουν ζωντανές προσωπικότητες. Εν ολίγοις, αν δε σας εξοργίζουν (και μερικές φορές ακόμη και όταν το κάνουν), είναι πολύ διασκεδαστικό να είστε μαζί τους.
• Ενέργεια και κίνηση: Όταν τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ έχουν κίνητρα, εργάζονται ή παίζουν σκληρά και προσπαθούν να επιτύχουν. Μπορεί να είναι δύσκολο να τα αποσπάσετε από μια εργασία που τα ενδιαφέρει, ειδικά εάν η δραστηριότητα είναι διαδραστική ή πρακτική.

Λάβετε επίσης υπόψη σας ότι η ΔΕΠ-Υ δεν έχει καμία σχέση με τη νοημοσύνη ή το ταλέντο.

Μύθος: Όλα τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι υπερκινητικά.
Γεγονός: Ορισμένα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι υπερκινητικά, αλλά πολλά άλλα με προβλήματα προσοχής δεν είναι. Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ που είναι απρόσεκτα, αλλά όχι υπερβολικά ενεργά, μπορεί να φαίνονται ονειροπόλα και χωρίς κίνητρο.

Μύθος: Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ δεν μπορούν ποτέ να δώσουν προσοχή.
Γεγονός: Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ είναι συχνά σε θέση να επικεντρωθούν σε δραστηριότητες που απολαμβάνουν. Όμως, ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά προσπαθούν, δυσκολεύονται να διατηρήσουν την εστίαση της προσοχής, όταν το έργο που πρέπει να ολοκληρώσουν είναι βαρετό, σύνθετο ή επαναλαμβανόμενο.

Μύθος: Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ θα μπορούσαν να συμπεριφέρονται καλύτερα εάν το θέλουν.
Γεγονός: Τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ μπορούν να κάνουν το καλύτερο για να είναι καλά, αλλά εξακολουθούν να μην μπορούν να καθίσουν ακίνητα, να παραμείνουν ήσυχα ή να δώσουν προσοχή. Μπορεί να φαίνονται ανυπάκουα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ενεργούν με σκοπό.

Μύθος: Τα παιδιά τελικά θα μεγαλώσουν και θα απαλλαχθούν από τη ΔΕΠ-Υ.
Γεγονός: Η ΔΕΠ-Υ συνεχίζεται συχνά στην ενηλικίωση, οπότε μην περιμένετε το παιδί σας να ξεπεράσει το πρόβλημα. Η θεραπεία μπορεί να βοηθήσει το παιδί σας να μάθει να διαχειρίζεται και να ελαχιστοποιεί τα συμπτώματα και να είναι πιο λειτουργικό στην καθημερινότητά του.

Μύθος: Η φαρμακευτική αγωγή είναι η καλύτερη θεραπεία για τη ΔΕΠ-Υ.
Γεγονός: Συχνά συνταγογραφείται φαρμακευτική αγωγή για τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής, αλλά αυτή μπορεί να μην είναι η μόνη επιλογή για το παιδί σας. Η αποτελεσματική θεραπεία για τη ΔΕΠ-Υ περιλαμβάνει επίσης την ψυχοεκπαίδευση, τη συμπεριφορική θεραπεία, την υποστήριξη στο σπίτι και το σχολείο, την άσκηση και τη σωστή διατροφή.

Μοιραστείτε το: