Υπάρχουν φορές που ακόμη και τα πιο υπάκουα παιδιά φαίνεται να έχουν τις επιθετικές τάσεις ενός επαγγελματία παλαιστή! Παρόλο που ένα ορισμένο ποσοστό επιθετικότητας αναμένεται από όλα τα παιδιά, ειδικά όταν είναι πολύ μικρά, υπάρχουν μερικά για τα οποία η επιθετικότητα γίνεται ένας τρόπος αντιμετώπισης σχεδόν οποιασδήποτε κατάστασης.

Αυτά τα υπερβολικά επιθετικά παιδιά δεν είναι νταήδες. Συχνά μπαίνουν σε διαμάχες με άτομα που είναι ισχυρότερα από αυτά. Ο λόγος που αντιμετωπίζουν προβλήματα δεν είναι επειδή είναι επιθετικά, αλλά επειδή γίνονται επιθετικά σε ακατάλληλες στιγμές και με τρόπους που είναι αυτοκαταστροφικοί. Συνηθίζουν να διαφωνούν με τους δασκάλους και τα «πρόσωπα εξουσίας» και καταλήγουν να τιμωρούνται πολύ συχνότερα από τα υπόλοιπα παιδιά.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό το μοτίβο εύκολης ενεργοποίησης της επιθετικής συμπεριφοράς φαίνεται να έχει τις ρίζες του στα αναπτυσσόμενα νευρικά συστήματα των παιδιών. Φαίνεται να είναι νευρολογικά ανίκανα να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους, όπως άλλα παιδιά της ηλικίας τους. Σε άλλες περιπτώσεις, είναι ζήτημα εκμάθησης και ανάπτυξης των κοινωνικών δεξιοτήτων.

Η επιθετικότητα είναι μια από τις πρώτες απαντήσεις στην απογοήτευση, που μαθαίνει ένα μωρό. Το χτύπημα, το δάγκωμα, το σπρώξιμο είναι ιδιαίτερα συχνές συμπεριφορές, πριν ακόμα τα παιδιά αναπτύξουν τις λεκτικές δεξιότητες, που τους επιτρέπουν να επικοινωνούν με σωστό τρόπο για αυτό που θέλουν και για το πώς αισθάνονται.

Τα παιδιά συχνά ανταμείβονται για την επιθετική συμπεριφορά τους, με τρόπο που οι γονείς δεν αντιλαμβάνονται εύκολα. Το παιδί που είναι το πιο ενεργητικό στην τάξη παίρνει γενικά και τη μεγαλύτερη προσοχή από το δάσκαλο. Το παιδί που σπάει τη σειρά για να παίξει πρώτο στην παιδική χαρά μερικές φορές είναι αυτό που παίζει και περισσότερο. Ένα από τα δυσκολότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί στην προσπάθειά τους να σταματήσουν την επιθετική συμπεριφορά είναι ότι βραχυπρόθεσμα το παιδί παίρνει ακριβώς αυτό που θέλει. Είναι μετά από χρόνια που αυτά τα παιδιά ουσιαστικά θα έρθουν αντιμέτωπα με τις συνέπειες της επιθετικότητάς τους και θα πρέπει να ανταπεξέλθουν με την  έλλειψη φίλων, την κακή φήμη, την έλλειψη εμπιστοσύνης  και άλλες συνέπειες της συμπεριφοράς τους.

Για μερικά παιδιά, αυτή η τάση προς τη φυσική επιθετικότητα και άλλες δύσκολες συμπεριφορές φαίνεται να είναι έμφυτη. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι ένα ποσοστό αυτών των παιδιών μπορεί να αναγνωριστεί ως ανήσυχα έμβρυα που κλωτσούν σημαντικά περισσότερο από άλλα έμβρυα. Πολλά επιθετικά παιδιά αναγνωρίζονται ως ανήσυχα βρέφη, ακόμη και πριν αρχίσουν να μπουσουλούν και να περπατούν.

Αυτά τα υπερβολικά επιθετικά παιδιά φαίνεται να έχουν λιγότερο ώριμα νευρικά συστήματα από άλλα παιδιά της ηλικίας τους. Αυτό εμφανίζεται σε μια ποικιλία προβλημάτων σχετικά με τον αυτοέλεγχο. Δεν μπορούν να καθίσουν ακίνητα περισσότερο από λίγα λεπτά, αποσπούνται εύκολα, όταν αρχίσουν να νιώθουν ενθουσιασμένα ή θυμωμένα, δυσκολεύονται να ελέγξουν τα συναισθήματά τους, είναι παρορμητικά και δυσκολεύονται να επικεντρωθούν σε μια εργασία για περισσότερα από μερικά λεπτά ή ακόμα και δευτερόλεπτα. Ιδιαίτερα στα παιδιά με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ), η παρορμητικότητα και η κακή λήψη αποφάσεων μπορούν πολλές φορές να οδηγήσουν σε συμπεριφορές  που ερμηνεύονται ως επιθετικές. Αυτά τα παιδιά συχνά δεν εξετάζουν τις συνέπειες των ενεργειών τους, οι οποίες μπορεί να εκληφθούν ως σκληρές ή κακόβουλες, όταν ενεργούν με γνώμονα την παρόρμηση.

Αντιμετωπίζοντας ένα πολύ επιθετικό παιδί

Είναι δύσκολο για τους ενήλικες να μην αποδίδουν κακόβουλα κίνητρα σε παιδιά που φαίνεται να προσπαθούν να οδηγήσουν τους γονείς και τους δασκάλους τους σε συνεχείς εντάσεις και διαμάχες. Συχνά είναι εξίσου δύσκολο για τους γονείς να μην υποθέτουν ότι τα παιδιά συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο εξαιτίας κάποιας λανθασμένης δικής τους συμπεριφοράς. Κάτι τέτοιο, όμως, είναι ανακριβές.

Το πρώτο βήμα στο να βοηθήσουμε ένα υπερβολικά επιθετικό παιδί είναι να αναζητήσουμε τα μοτίβα σε ό, τι προκαλεί τις επιθετικές συμπεριφορές, ειδικά αν το παιδί είναι μικρό ή στην προσχολική ηλικία. Η επιθετικότητα μπορεί να συμβαίνει μόνο στο σπίτι ή μόνο σε δημόσιους χώρους. Μπορεί να συμβαίνει κυρίως το απόγευμα ή όταν το παιδί είναι απογοητευμένο ή κουρασμένο. Επίσης, τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά περνούν από μια προβλέψιμη ακολουθία συμπεριφορών, πριν χάσουν εντελώς τον έλεγχό τους.

Μόλις μπορέσετε να προσδιορίσετε τα πιο κοινά ερεθίσματα που προκαλούν την επιθετικότητα και να εντοπίσετε την κλιμακωτή συμπεριφορά, το πιο απλό είναι να απομακρύνετε το παιδί από αυτό το περιβάλλον πριν χάσει τον έλεγχό του. Πάρτε το μακριά από το ερέθισμα για ένα λεπτό ή δύο μέχρι να ανακτήσει την ψυχραιμία του. Καθώς το παιδί αναπτύσσεται, θα απογοητεύεται ολοένα και λιγότερο και, ως εκ τούτου, θα γίνεται και λιγότερο επιθετικό, επειδή θα έχει αποκτήσει  μια ευρύτερη ποικιλία τρόπων για να ανταποκρίνεται και να αντιμετωπίζει μια δύσκολη κατάσταση.

Είναι επίσης πολύ χρήσιμο για αυτά τα παιδιά να ακολουθούν μια ρουτίνα στην καθημερινή τους ζωή, αφού η προβλεψιμότητα τα βοηθά να παραμείνουν ήρεμα και υπό έλεγχο. Η συχνή αντιπαράθεση, προκαλεί περισσότερο κακό παρά καλό, αφού ανατροφοδοτείται η επιθετικότητά τους. Απλώς μοντελοποιεί τη συμπεριφορά που δεν θέλετε να έχουν. Τους διδάσκει ότι οι μεγάλοι άνθρωποι χτυπούν όταν είναι θυμωμένοι ή αναστατωμένοι, και αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα του επιθετικού παιδιού.

Για τα μεγαλύτερα παιδιά, η διδασκαλία νέων και καταλληλότερων τρόπων διεκδίκησης αυτού που θέλουν μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη. Αυτά τα παιδιά συχνά δεν έχουν μάθει τις δεξιότητες που θα έπρεπε να είχαν ήδη αποκτήσει.

Είναι επίσης χρήσιμο να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά να δουν τη ζωή από μια ελαφρώς διαφορετική οπτική γωνία. Έχει διαπιστωθεί ότι τόσο τα επιθετικά παιδιά όσο και οι γονείς τους τείνουν να επικεντρώνονται στα αρνητικά μιας κατάστασης και όχι στη θετική πλευρά. Αυτό καθιστά την προβληματική συμπεριφορά ακόμα πιο έντονη, καθώς δεν δίνεται καμία σημασία στη βελτίωση της συμπεριφοράς τους, όταν αυτή συμβεί.

 

Συμβουλές για τη διαχείριση του θυμού.

 

  1. Σκεφτείτε πριν μιλήσετε

Στην ένταση της στιγμής, είναι εύκολο να πούμε κάτι που θα μετανιώσουμε αργότερα. Πάρτε λίγο χρόνο για να αναδιοργανώσετε τις σκέψεις σας πριν μιλήσετε και δώστε και στο παιδί χρόνο να ηρεμήσει.

  1. Μόλις είστε ήρεμοι, εκφράστε το θυμό σας

Μόλις οργανώσετε τη σκέψη σας, εκφράστε τα συναισθήματά σας με ισχυρό αλλά μη αντιπαραθετικό τρόπο. Δηλώστε τις σκέψεις και τις ανάγκες σας ξεκάθαρα και άμεσα, χωρίς να προσβάλλεται τους  άλλους.

  1. Κάντε ένα διάλειμμα ( time out)

Τα διαλείμματα δεν είναι μόνο για τα παιδιά. Δώστε στον εαυτό σας  σύντομα διαλείμματα κατά τη διάρκεια των ημερών που τείνουν να είναι αγχωτικές. Μερικές στιγμές ησυχίας και ηρεμίας μπορεί να σας βοηθήσουν να αισθανθείτε καλύτερα προετοιμασμένοι για να χειριστείτε δύσκολες καταστάσεις.

  1. Προσδιορίστε πιθανές λύσεις

Αντί να επικεντρωθείτε σε αυτό που σας έκανε να χάσετε τον έλεγχο, συγκεντρωθείτε στην επίλυση του προβλήματος. Αναζητείστε πιθανές λύσεις στο πρόβλημα που αντιμετωπίζετε, συζητήστε και με το παιδί, επιλέξτε την καταλληλότερη και εφαρμόστε τη.

  1. Χρησιμοποιείστε τις «Εγώ» δηλώσεις

Για να αποφύγετε την κριτική ή την απόδοση ευθυνών, που μπορούν να αυξήσουν μόνο την ένταση, χρησιμοποιήστε δηλώσεις «Εγώ» για να περιγράψετε το πρόβλημα. Να είστε συγκεκριμένος κα όχι επικριτικός. Για παράδειγμα, πείτε: «Είμαι αναστατωμένος που σηκώθηκες χωρίς να προσφέρεις βοήθεια να μαζέψουμε τα παιχνίδια σου» αντί για «Ποτέ δε μαζεύεις τα παιχνίδια σου».

  1. Μην κρατάτε κακία

Εάν αφήσετε το θυμό και άλλα αρνητικά συναισθήματα να ξεπεράσουν τα θετικά συναισθήματα, ίσως να βρεθείτε καταπιεσμένος από τη δική σας πικρία και ενοχή. Αλλά αν προσπαθήσετε να κατανοήσετε τους λόγους που εξοργιστήκατε, θα μπορούσατε να μάθετε από αυτή την κατάσταση, να μην αναμοχλεύετε τις ίδιες αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα και να ενισχύσετε τη σχέση σας με το παιδί.

  1. Χρησιμοποιήστε το χιούμορ για να απελευθερώσετε την ένταση

Ελαφρύνοντας την κατάσταση μπορεί να βοηθήσει στη διάχυση της έντασης. Χρησιμοποιήστε το χιούμορ για να αντιμετωπίσετε αυτά που σας κάνουν να θυμώνετε και, ενδεχομένως, οποιεσδήποτε μη ρεαλιστικές προσδοκίες έχετε για το πώς πρέπει να πάνε τα πράγματα. Αποφύγετε όμως τον σαρκασμό, χειροτερεύει τα πράγματα.

  1. Επιστρατεύστε τις δεξιότητες χαλάρωσης

Όταν η ψυχραιμία σας εξαντλείται, θέστε τις δεξιότητες χαλάρωσης σε κίνηση! Ασκήσεις βαθιάς αναπνοής, να φανταστείτε μια χαλαρωτική σκηνή, να επαναλάβετε μια λέξη ή φράση που σας ηρεμεί. Μπορεί επίσης να ακούσετε μουσική, να διαβάσετε κάτι ευχάριστο, οτιδήποτε δηλαδή χρειάζεται για να αποσπαστεί η προσοχή σας από το ερέθισμα που προκαλεί το θυμό και να ενθαρρύνει τη χαλάρωση. Εξίσου χρήσιμη θα φανεί η εκμάθηση αυτών των τεχνικών και στα παιδιά σας.

Μοιραστείτε το:
LogoVimataZois

Που είμαστε

Στοιχεία επικοινωνίας

+30 211 4066691
+30 697 4001852
+30 697 3081632

info@vimatazois.gr

Κορνάρου 18, Γέρακας, Τ.Κ. 153 44

(όρια Κάντζας και Γλυκών Νερών)

Ακολουθήστε μας

Copyright 2017 © All Rights Reserved